Bütün bu güzellikler Mehmetçiğin bir yönü; onun bir de itaatkârlığı, azmi ve dayanıklılığı yönü var ki onu da aşağıdaki anekdotta Mehmetçiği hayatının her anında ayrı bir heyecanla seven büyük Mehmetçik ATATÜRK’ün, kendi ağzından dinleyelim:

Bir gün ATATÜRK’e Türk askeri hakkında ne düşündüğünü sormuşlardı.

-Durun size bu konuda bir öykü anlatayım, dedi:

Yıldırım Orduları kumandanı idim. Liman von Sanders Paşa da o sırada kıt’alarımızı teftişe gelmişti. Hastahaneden yeni çıkmış bir eri de her nasılsa bölüklerin arasına karıştırmışlar. Von Sanders:

-Canım… böyle adamları da niye buraya gönderirler? diye söylenerek hasta ve cılız eri göğsünden itti. Mehmetçik derhâl yere yuvarlandı.

Alman generali davasını ispat etmiş olmanın gururu içinde:

-İşte gördünüz ya, dedi, düşmek için bahane arıyormuş!…

O sırada Von Sanders’e bir azizlik yapmak aklıma geldi. Erin yanına sokularak:

-Ne kof şeymişsin sen, dedim. Dikkat etsene, seni yere yuvarlayan adam bizden değildi. Ne diye karşı durmadın. Şimdi yeniden yanına gelirse sıkı dur. Gücün yetiyorsa bir kakma da sen ona vur, dedim.

Sonra da Von Sanders’e dönerek:

-Sizin güçsüz sandığınız er, boş bulunduğu için yere yıkılmış. Türk askeri amir karşısında dünyanın en uysal askeri olur. Kendisine söyledim: “Hele gelsin bak, bir daha beni yere yıkabilir mi?”, diyor.

Von Sanders askerlerle şakalaşmasını severdi. Gülerek aynı askerin yanına geldi. Fakat eliyle dokunur dokunmaz, o güçsüz askerden göğsüne öyle bir kakma yedi ki, derhâl sırt üstü yuvarlandı. Von Sanders, Mehmetçiğin karşı koymasına kızmamış, bilâkis Türk askerine karşı olan hayranlığı artmıştı. O kadar ki yerden kalkınca ilk işi Türk askerinin elini sıkmak oldu.

ATATÜRK:

-İşte Türk askeri budur! diyerek sözlerini bitirmişti.

Yahya Galip Kargı

Arıburnu; Atatürk, Anekdotlar-Anılar, s. 120-121.

Yıldırım Orduları kumandanı idim. Limon von Sanders de kıtalarımızı teftişe gelmişti. Hastaneden yeni çıkmış bazı askerler de birlik içinde idi. General baktı ki askerler bitkin ve çoğunun üniformaları yırtık, paramparça. Ayaklarında botları yok, olanlarınkilerin ise ayak parmakları ve ayaklarının büyük bölümü yırtıklardan dışarı çıkmış; açlıktan bitkin hâlde gözüküyorlar, şöyle dedi:

“Böyle adamları ne diye buraya gönderirler!” diye söylenerek hasta ve cılız bir neferi göğsünden aniden itti. Mehmetçik, derhal yere yuvarlandı. Alman Generali, davasını ispat etmiş olmanın gururu içinde:

“İşte gördünüz ya,” dedi, “Bunlar düşmek için bahane arıyor.”

Oracıkta, Von Sanders’e küçük bir azizlik yapmak aklıma geldi. Askerin yanına sokularak:

“Ne kof şeymişsin sen!” dedim. “Dikkat etsene, seni yere yuvarlayan adam bizden değildir, o bir düşman. Ne diye kendisine karşı durmadın. Şimdi tekrar yanına gelirse, sıkı dur. Gücün yetiyorsa bir kafa da sen ona vur.” Sonra Von Sanders’e dönerek:

“Sizin takatsiz sandığınız asker, boş bulunduğu için yere yıkılmıştır. Türk askeri amir karşısında, dünyanın en uysal insanı olur. O sizi dost olarak biliyordu. Ama şimdi düşman olduğunu söyledim. ‘Hele gelsin, bak bir daha beni yere yıkabilir mi?’ diyor.”

Von Sanders, askerlerle şakalaşmayı severdi. Gülerek aynı askerin yanına döndü. Askere eliyle dokunur dokunmaz, o kuvvetsiz Mehmetçik Von Sanders’i göğsünden öyle bir itti ki, Von Sanders sırtüstü yere yuvarlandı. Von Sanders mehmetçiğin bu karşı koymasına hiç kızmadı. Bilakis Türk askerine karşı olan hayranlığı artmıştı. O kadar ki, yerden kalkınca ilk işi gidip hasta dediği askerin elini sıkmak oldu. Atatürk sözünü:

“İşte Türk askeri budur!” diyerek bitirmişti.

Anılarla Atatürk, İstanbul Görsel Yapım Prodüksiyon