Sakarya’nın Değerini Küçültmüş Oluyorsunuz

Nurettin Demiral — Sat, 09 Nov 2019 14:02:31 +0000

Sakarya Zaferi’nin üzerinden yıllar geçmiştir. Dönemin ünlü ve bir o kadar da yetenekli ressamlarından biri, Mustafa Kemal’e Sakarya Savaşı’nı gösteren bir tablo hediye eder. Savaşın tüm heybet ve azametiyle işlenmeye çalışıldığı bu tabloda Atatürk, ön planda yağız bir savaş hayvanına binmiş olarak tasvir edilmiştir. Ressam, bu kompozisyon karşısında tebrik beklerken, Mustafa Kemal’in:

“Bu tabloyu kimseye göstermeyin.” demesi üzerine şaşırıp kalır. Herkes ne söyleyeceğini bilemez halde birbirlerine bakarken Mustafa Kemal şu açıklamayı yapar:

“Savaşa katılmış olan herkes bilir ki, hayvanlarımız bir deri bir kemikten ibaretti; bizim de onlardan arta kalır yanımız yoktu. Hepimiz iskelet halindeydik. Atları da, savaşçıları da böyle güçlü kuvvetli göstermekle, Sakarya’nın değerini küçültmüş oluyorsunuz dostum.”

Anılarla Atatürk, İstanbul Görsel Yapım Prodüksiyon

Yere Düşen Bardaklar

Nurettin Demiral — Sat, 09 Nov 2019 11:23:31 +0000

Az önce küme küme, birbirinden ayrı, birbirinden uzak birer âlem yaşayan bahçe halkı ansızın ortak bir topluluk gibi aynı duygunun çevresinde birleşmeye başlamıştır bile. Atatürk’ün gelişi onları öylesine büyülemiş, gönüllerini o denli kaynaştırmıştır. Onun toplayıcı gücü kendini burada da göstermiştir. Oraya, Boğaziçi mehtabının tadını çıkarmaya gelenlerin gözüne, ondan başka her şey artık görünmez olmuştur. Müzik susmuş, şimdi herkes okşayan bakışlarla ona bakıyor, sesini duyurmak için konuşmasını bekliyordur.

Atatürk ise, kendisi birkaç saat kendi kimliğinden ve çevresinden uzak, etiketsiz, protokolsüz sıradan bir yurttaş özgürlüğünü yaşamak için gelmiştir. Ancak eğlencesini bir yana koyan halkın kendisinden bir şeyler beklediğini fark edince, Atatürk, bir gence yönelerek bu bekleyişe son verir:

“Siz, delikanlı ne iş yapıyorsunuz?” Delikanlı biraz şaşkın, ama çok mutlu, ayağa kalkar:

“Resim yaparım, Paşam.”

“Güzel, demek sanatçısınız. Şimdi bize sanatın ne olduğunu anlatır mısınız?” Genç, sanatın tanımını yapar, Atatürk topluluğa bakarak:

“Nasıl? Bu tanımı nasıl buldunuz?” diyerek bir konuşma açar.

Müzikle uğraştığı anlaşılan başka bir genç kalkar, değişik bir tanım yapar. Bu akademik konuşma umulandan çok ilgi toplar, tartışma genelleşir, söz almak isteyenler parmak kaldırır. Derken konu değişir. Bu kez hukuk ele alınır. Herkes kulak kesilmiş, Atatürk’ün bu konular üzerindeki düşüncelerini dinlerken, araya beklenmedik bir olay girer. Eşi ve çocuklarıyla bir köşede oturan, yaşlıca bir efendinin elinden nasılsa bir bardak kurtulur ve o sessizlik içinde kulakları ürküten bir şangırtı ile yerde parçalanır.

Herkesin yerici gözleri bu yakışıksızlığı yapanın üzerinde toplanır. Adamcağız nerede ise sakarlığının verdiği utançtan ölecektir. Demeye kalmadan, ikinci bir şangırtı.. Bu kez, bakışlar kendi bardağını da yere bıraktıktan sonra, eli henüz havada duran Atatürk’ün gülen yüzü ve hoşgörürlük taşıyan gözleri üzerine çekilir. Ve halk, bu davranıştaki inceliği kavradığını uzun, çok uzun alkışlarla anlatır.

Anılarla Atatürk, İstanbul Görsel Yapım Prodüksiyon

resim – Atatürk Sitesi

Sakarya’nın Değerini Küçültmüş Oluyorsunuz

Yere Düşen Bardaklar