<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Nezihe Araz &#8211; Atatürk Sitesi</title>
	<atom:link href="https://kemalataturk.net/etiket/nezihe-araz/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://kemalataturk.net</link>
	<description>Türk Milletinin Kutbu Atatürk&#039;ün Sitesi</description>
	<lastBuildDate>Fri, 26 Jun 2020 11:57:29 +0000</lastBuildDate>
	<language>tr</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.9.4</generator>

<image>
	<url>https://kemalataturk.net/wp-content/uploads/2019/06/cropped-12002131614088709776.png-32x32.png</url>
	<title>Nezihe Araz &#8211; Atatürk Sitesi</title>
	<link>https://kemalataturk.net</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>O, Yalnızlığa Teslim Olmadı</title>
		<link>https://kemalataturk.net/anilari/o-yalnizliga-teslim-olmadi/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Barış Çetin]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 18 May 2020 13:55:47 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Anıları]]></category>
		<category><![CDATA[atatürk düşünceleri]]></category>
		<category><![CDATA[atatürk ve felsefe]]></category>
		<category><![CDATA[atatürk yalnız mıydı?]]></category>
		<category><![CDATA[Büyük taarruz]]></category>
		<category><![CDATA[cumhuriyet gençliğe emanet]]></category>
		<category><![CDATA[fevzi paşa]]></category>
		<category><![CDATA[halide onbaşı]]></category>
		<category><![CDATA[Nezihe Araz]]></category>
		<category><![CDATA[öğretim birliği]]></category>
		<category><![CDATA[sadık emir eri ali çavuş]]></category>
		<category><![CDATA[Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kemalataturk.net/?p=5156</guid>

					<description><![CDATA[ATATÜRK, düşünce felsefesiyle hem toplumun hem de çağının üzerinde olan bir insandı. Kendisine en yakın olanlar dahi onun&#8230;]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>ATATÜRK, düşünce felsefesiyle hem toplumun hem de çağının üzerinde olan bir insandı. Kendisine en yakın olanlar dahi onun düşüncelerindeki derinliği görememişlerdir.. Yakınındakiler olup biten olaylar ve sonuçlarıyla meşgulken o,  sonuçların getireceği sonuçlarla ilgiliydi. Türk ulusu adına yürüttüğü özgürlük ve çağdaşlaşma mücadelesine zarar verir düşüncesiyle atacağı sonraki adımları çoğu zaman bir sır gibi saklamıştır. Düşüncelerini başkalarıyla paylaşamamanın ağırlığını ve yalnızlığını yaşamının sonuna kadar taşımıştır. Cumhuriyeti gençliğe emanet etmesinde ve Ulusal Egemenlik Bayramı’nı çocuklara armağan etmesinde bu gerçeği aramak gerekir. Çünkü onun düşünceleri geçmişin küllerini değil geleceğin tohumlarını taşımaktaydı. Aşağıdaki anekdot, bu büyük insanın düşünce yalnızı olup yalnızlığa teslim olmayışını çok güzel açıklamaktadır:</p>
<p>Mustafa Kemal’in sadık emir eri Ali Çavuşun Büyük Taarruz gecesiyle ilgili olarak anlattıklarını gazeteci-yazar Nezihe Araz’ın kendi yorumlarıyla dinleyelim:</p>
<p>Fevzi Paşamız, bir gemici fenerinin altında, koynunda En’am’ını çıkarmış usul usul Kur’an okuyordu. Paşamız, “Vakit nasıl hocam” diye sordu. Okumasını bitiren Fevzi Paşa, “Topçuyu yoklayayım” dedi. Cevap geldi sonra; “Topçu hazır Paşam!“ “Piyadeyi yoklayınız.” Dedi. Gazi: Cevap “İstihkâm taburu da yoklandı.“ oldu.</p>
<p>Sonsuz bir sessizlik ve geceyi bekleyiş. Paşamız bir taşın üstünde oturuyor. Konuşmuyor. Düşünmekte. Sonra ayağa kalkıyor ve sesleniyor, yeni doğan güneşe karşı: “Rabbim! Yunanlının kazandığını gösterme bana, onlar kazanacaksa, şu gök kubbe başıma yıkılsın daha iyi. Anam, bize dua et.”</p>
<p>Tanrısı, anası, dostları ve ordusu ve bunların ortasında, yalnızlığının içinde kavrulan bir dünya sorumlusu. Büyük zaferin bir bedeli varsa, Mustafa Kemal bu bedeli, ölünceye kadar, o çaresiz yalnızlığı ile ödemiş olmalı.</p>
<p>Ne demişti Halide Edip Hanım, hani o zafer gecesi karargâhta çay içerken: “Kazandınız, her şey bitti. Artık biraz dinlenmeniz lâzım.“ demişti. Mustafa Kemal de ona ne yanıt vermişti:</p>
<p>“Hayır bitmedi. Asıl savaş şimdi başlıyor Halide Onbaşı, şimdi birbirimizi yiyeceğiz.” demişti.</p>
<p>Hepsi doğru çıkmadı mı?</p>
<p>Ve neler olmadı bu ”Birbirimizi yiyeceğiz.” konusunda?</p>
<p>Cumhuriyetin ilânı saltanatçıları, hilâfetin kaldırılması şeriatçıları, yeni anayasa projesi mecellecileri, Tevhid-i Tedrisat (Öğretim Birliği) Kanunu medresecileri, kıyafet devrimi tutucuları, orduyu siyasetten çekme kararı bazı komutanları, batılılaşma diye yorumlanan “çağdaş medeniyetler seviyesine çıkma” azmi ümmetçileri, kadın hakları ve kadına toplumda verilen yer ; mutaassıpları, birleşik Türkiye kavramı ayrılıkçıları Mustafa Kemal’e karşı amansız savaşlara soktu. (Bugünkü savaş onun eserlerine karşı veriliyor.) Taa onun için tasarlanan suikast çizgilerine varana kadar! (Bugün onun anıtlarına suikast düzenliyorlar.) O kadar ki, bir ara Mustafa Kemal, “bir patırtı çıkacak olursa, Cumhurbaşkanlığı Muhafız Alayı ile karşı koymaya hazır olduğunu” duyurmaya bile çalıştı muhaliflerine. Ordunun desteğinden ve milletin kendisine olan inancından başka ona destek olacak bir artı gücü yoktu. Böyle diyordu.</p>
<p><em>Araz; s. 85.</em></p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Mustafa Kemal ve Doğa Sevgisi</title>
		<link>https://kemalataturk.net/anilari/mustafa-kemal-ve-doga-sevgisi/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Barış Çetin]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 13 May 2020 20:23:57 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Anıları]]></category>
		<category><![CDATA[Atatürk Orman Çiftiği]]></category>
		<category><![CDATA[Atatürk ve Doğa]]></category>
		<category><![CDATA[Atatürk ve İğde Ağacı]]></category>
		<category><![CDATA[doğa ve toplum]]></category>
		<category><![CDATA[gazi orman çiftliği]]></category>
		<category><![CDATA[Nezihe Araz]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kemalataturk.net/?p=4886</guid>

					<description><![CDATA[Doğanın bir parçası olan insan, kendisiyle birlikte doğayı da geliştirmek sorumluluğunu taşımaktadır. Bu sorumluluğu yerine getirilebilmesi insanın kendisiyle&#8230;]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Doğanın bir parçası olan insan, kendisiyle birlikte doğayı da geliştirmek sorumluluğunu taşımaktadır. Bu sorumluluğu yerine getirilebilmesi insanın kendisiyle ve doğasıyla barışık olmasıyla mümkündür. Doğaya yönelik her tahribat, insanoğlunun geleceğine yönelik bir saldırıdır. Ekolojik dengeyi bozmaya yönelik girişimler kısa vadeli çıkarlar uğruna uzun vadeli geleceği yok etmekten başka bir şey değildir. Bugün karşı karşıya kalınan doğal felâketlerin birçoğu, bencil ve kısa vadeli çıkarlar uğruna doğanın tahrip edilmiş olmasının bir sonucudur.<br />
Doğa ve toplumla ilgili sorunların oluşumunda insan duyarsızlığının payı büyüktür. Tarihte geçit vermez ormanlarıyla ünlü Anadolu, bugün çoraklaşma tehdidiyle karşı karşıyadır. Çoraklaşan doğa ve hâlâ alt edilememiş olan cehalet konusunda tüm ulusun duyarlılığını sorgulamasının zamanı çoktan gelmiştir. Her konuda olduğu gibi doğa konusunda da duyarlı olan ATATÜRK sadece Türk ulusunu değil onun doğasını da işlemeyi temel görev bilmiştir. İnsan ATATÜRK’ün doğa sevgisini yansıtması açısından aşağıdaki anekdot, güzel bir örnektir:<br />
Mustafa Kemal’in Ankara’sında beni çok ilgilendiren, en çok heyecanlandıran olay, herhâlde o iğde ağacının başından geçenlerle ilgili olanıdır. Bozkırın, acı bir unutulmuşluk uykusundan Mustafa Kemal tarafından uyandırıldığı o günlerde, Çankaya’dan Meclise giden yol üstünde olacak, güzel bir iğde ağacı varmış. Tek bir ağaç&#8230; Ve Mustafa Kemal ne zaman o ağacın önünden geçse, arabada ne kadar önemli bir sorun konuşuluyorsa konuşulsun yanındakinin ya da kendisinin sözünü keser. Artık öğrendiği için, şoför de arabayı o sırada yavaşlatır ve Mustafa Kemal yanındakine gösterir: “Bak! Bu benim iğde ağacım!” Soylu, yapmacıksız, içten bir sevgidir bu. Mustafa Kemal yalnızca o iğde ağacını sevmiyordu elbette. O bir doğa sevdalısıydı ve çorak Ankara onu elbette özlüyordu. Yeni Ankara’yı ağaçlı, yeşil bir şehir hâline getirmek onun tutkusuydu. Ve iğde ağcı bu tutkunun simgesiydi.<br />
&#8230;Aynı yoldan geçerken bir sabah yanındakinin kolunu tutmuş, “Bak, bu benim&#8230;” derken iğde ağacının yerinde olmadığını görmüştü. Mustafa Kemal şaşkınlıklar içerisinde arabadan atladı ve orada çalışan işçilere sordu: “ Ne oldu buradaki iğde ağacı?“ Yolu genişletmek için kesmişler iğdeyi meğer. Mustafa Kemal acıyla döndü arabasına ve ellerini yüzüne kapayıp ağladı! Evet ağladı. Ve bu olaydan yıllar ve yıllar sonra, bu unutulmaz sevgiyi insan Mustafa Kemal’in verdiği en güzel örneklerinden biri olarak televizyonda anlattırmak istediğimde, o günkü program denetçilerinden biri, “Mustafa Kemal ağlamaz.” gibi acı bir gerekçeyle, metinden o paragrafı çıkarttı.<br />
Oysa, Mustafa Kemaller de ağlar. Niçin ağlamasın? Sadece bir insan o. Çoğu kez her birimizden biraz daha duyarlı, biraz daha içtenlikli, yalın bir insan.<br />
&#8230;Düşündüğü Gazi Çiftliği’nin, Gazi Orman Çiftliği adını almasında, acaba o kesilen iğde ağacı adına ödenen bir borç, bir bedel anlamı da yok muydu?</p>
<p><strong> Nezihe Araz</strong></p>
<p><em>Araz; s. 13-16.</em></p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Yarın Cumhuriyeti İlan Edeceğiz</title>
		<link>https://kemalataturk.net/anilari/yarin-cumhuriyeti-ilan-edecegiz/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Nurettin Demiral]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 10 Oct 2019 09:24:08 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Anıları]]></category>
		<category><![CDATA[anayasa]]></category>
		<category><![CDATA[Anılarla Atatürk]]></category>
		<category><![CDATA[Atatürk]]></category>
		<category><![CDATA[Beyler yarın Cumhuriyeti ilân edeceğiz!]]></category>
		<category><![CDATA[çankaya]]></category>
		<category><![CDATA[cumhuriyet]]></category>
		<category><![CDATA[Fethi Okyar]]></category>
		<category><![CDATA[gazi]]></category>
		<category><![CDATA[İsmet İnönü]]></category>
		<category><![CDATA[İstanbul Görsel Yapım Prodüksiyon]]></category>
		<category><![CDATA[kabine]]></category>
		<category><![CDATA[Latife Hanım]]></category>
		<category><![CDATA[Mustafa Kemal]]></category>
		<category><![CDATA[Nezihe Araz]]></category>
		<category><![CDATA[seçim]]></category>
		<category><![CDATA[toplantı]]></category>
		<category><![CDATA[Türkiye Devleti]]></category>
		<category><![CDATA[Yarın Cumhuriyeti İlan Edeceğiz]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kemalataturk.net/?p=4193</guid>

					<description><![CDATA[Nezihe Araz anlatıyor: &#8220;Seçim yeni yapılmış, meclis yeni kurulmuş, sonuç Mustafa Kemal&#8217;in beklentisine en yakın biçimde alınmıştı. 26&#8230;]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Nezihe Araz anlatıyor:</p>
<p>&#8220;Seçim yeni yapılmış, meclis yeni kurulmuş, sonuç Mustafa Kemal&#8217;in beklentisine en yakın biçimde alınmıştı. 26 Ekim 1923 akşamı Gazi, kabineyi Çankaya Köşkü&#8217;nde toplantıya çağırdı. Bu toplantıda başvekil Fethi Okyar&#8217;ın istifası karara bağlandı. Ertesi sabah haber, gazete manşetlerinde yer alacaktı. 28 Ekim gecesi, Çankaya&#8217;daki akşam yemeğine Latife Hanım da katıldı. Son derece heyecanlıydı. İçi içine sığmıyordu. Çünkü o akşam yemeğinin gündemini biliyordu. Sevgili Paşa&#8217;sı niyetlerini önce eşine heyecan ve içtenlikle anlatmıştı. Latife Hanım bu sebeple birkaç kez mutfağa inmiş, yemeklerin o akşam yaşanacak olayların şanına yaraşır olmasına özen göstermişti.</p>
<p>Mustafa Kemal arkadaşlarına, yemekten sonra anayasanın bazı maddeleri üzerinde çalışacağını bildirmiş, yeni başkan adayı olduğu söylenen İsmet Paşa&#8217;yı da bu çalışmaya davet etmişti. İsmet Paşa bu daveti bekliyordu. Sofrada seçim heyecanı, seçim dedikoduları, yeni seçilenler, bu kez meclise giremeyenler hakkında konuşmalar sürüp giderken, Mustafa Kemal bıçağını eline aldı, doğruldu, derin bir nefes aldıktan sonra hafifçe tabağına vurarak:</p>
<p>&#8220;Beyler!&#8221; dedi. O da heyecanlı, kaşları çatılmış, ama gözlerinde güleç bir ifade ile arkadaşlarına bakıyordu. Yemek salonunda şimdi çıt çıkmıyordu:</p>
<p>&#8220;Beyler, yarın Cumhuriyeti ilân edeceğiz!&#8221; tek tek herkesin yüzüne bakarak durumu kontrol ediyordu. Şimdi sofradakiler yıldırım çarpmış gibi kalakalmıştı. Neden sonra, beyinlerinde şok yaratan bu haberi alkışlamak birilerinin aklına geldi ve yemek odası bir anda sanki patladı.</p>
<p>Mustafa Kemal uygun bir süre bekledikten sonra açıklamasını sürdürdü:</p>
<p>&#8220;Türkiye Devleti&#8217;nin hükümet şekli Cumhuriyet&#8217;tir. Bunu Anayasa&#8217;mıza yarınki meclis toplantısında koyduracağız. Hazırlıklarımızı bir kez daha gözden geçirmemiz lâzım.&#8221; Gerçekten de iki arkadaş bütün gece süren çalışmalarını ancak sabah ezanları okunurken bitirebildiler. O gece İsmet Paşa, Mustafa Kemal&#8217;in ısrarıyla Çankaya Köşkü&#8217;nde kaldı, ancak birkaç saat uyudu. Ama ertesi gün Cumhuriyet&#8217;in ilanı için bir tek eksik bile kalmamıştı.</p>
<blockquote><p><strong>Anılarla Atatürk, İstanbul Görsel Yapım Prodüksiyon</strong></p></blockquote>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Samsun Yolculuğu</title>
		<link>https://kemalataturk.net/anilari/samsun-yolculugu/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Nurettin Demiral]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 03 Aug 2019 16:46:12 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Anıları]]></category>
		<category><![CDATA[Araz]]></category>
		<category><![CDATA[Atatürk anıları]]></category>
		<category><![CDATA[Atatürk deniz]]></category>
		<category><![CDATA[Atatürk Galata]]></category>
		<category><![CDATA[Atatürk Karadeniz]]></category>
		<category><![CDATA[Atatürk Şişli]]></category>
		<category><![CDATA[Atatürk ve Sinop]]></category>
		<category><![CDATA[Nezihe Araz]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kemalataturk.net/?p=2142</guid>

					<description><![CDATA[Mustafa Kemal 16 Mayıs 1919 günü Şişli’deki evinden otomobil’e atlayarak Galata rıhtımına geldi ve hazırlandığı söylenen Bandırma Vapuruna&#8230;]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Mustafa Kemal 16 Mayıs 1919 günü Şişli’deki evinden otomobil’e<br />
atlayarak Galata rıhtımına geldi ve hazırlandığı söylenen Bandırma Vapuruna bindi. Hareketinden biraz önce arkadaşlarından biri:<br />
&#8211; İngilizlerin bindiğimiz gemiyi takip etmek, hatta batırmak ihtimalleri vardır, demişti.<br />
Mustafa Kemal:<br />
&#8211; Burada esir gibi yaşamaktansa, Karadeniz’de batmayı tercih ederim,<br />
cevabını verdi. Sonra yanındakilere Dolmabahçe önünde düşman gemilerini göstererek:<br />
&#8211; Bunlar işte böyle… Dayandıkları tek şey yalnız demir, çelik ve silah<br />
kuvveti! Bildikleri tek şey yalnız madde… Bunlar hürriyet uğruna ölmeye karar verenlerin kuvvetini anlayamazlar. Biz Anadolu’ya yalnız<br />
silah ve cephane değil, ideal ve iman götürüyoruz, dedi.<br />
Boğazdan çıktıktan sonra gece yarsına doğru kaptanın yanına gitti. Sordu:<br />
&#8211; Karadeniz’de kaçıncı seferiniz kaptan?<br />
&#8211; İlk çıkışımdır efendim.<br />
&#8211; Denizin tehlikeli yerlerini bilir misin?<br />
Kaptan harita üzerinde bir yer göstererek:<br />
&#8211; Şu Kerempe burnunu geçersek tehlikeyi atlatmış oluruz.</p>
<p>&#8211; Demek ki devamlı tehlike içindeyiz, diyen Mustafa Kemal harita<br />
üzerinde kaptana şu emirleri verdi:<br />
&#8211; Normal rotayı takip etmeyeceksiniz. Karaya çarpmamak kaydıyla<br />
mümkün olduğu kadar kıyıdan gideceksiniz. Lazım gelirse gemiyi tereddütsüz karaya saplayacaksınız.<br />
&#8211; Gemiyi feda ettikten sonra istediğiniz yere çıkarız, efendim.<br />
Biraz düşündükten sonra tekrar sordu:<br />
&#8211; Kaç mil gidiyoruz, kaptan?<br />
&#8211; Sekiz, on mil ama havaya bakar.<br />
&#8211; Ne havası?<br />
&#8211; Yani fırtına olursa pek yol alamayız.<br />
Böylece gemi mümkün olduğu kadar kıyıdan gidiyordu. Mustafa Kemal’in<br />
bütün amacı Anadolu’nun bir kıyısına ayak basmaktan ibaretti.<br />
Önce Sinop’a uğradılar. Oradan Samsun’a karadan gitmek istedi ise de yol<br />
olmadığını söylediler. Tekrar Bandırma Vapuru’na bindi.<br />
Samsun göründüğü zaman çocuk gibi seviniyordu.<br />
Samsun’da aldığı bir haber, kaptana rotayı değiştirtmesinde ne kadar isabetli olduğunu gösterdi: İngilizler gemiyi takip etmişler, fakat normal yol üzerinde rastlayamamışlardı.</p>
<blockquote><p>&nbsp;</p>
<p>Nezihe Araz, Mustafa Kemal’in…,58</p></blockquote>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Mustafa Kemal&#8217;den Küçük Kemal&#8217;e</title>
		<link>https://kemalataturk.net/anilari/mustafa-kemalden-kucuk-kemale/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Nurettin Demiral]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 03 Aug 2019 15:13:59 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Anıları]]></category>
		<category><![CDATA[Atatürk ve Nezihe Araz]]></category>
		<category><![CDATA[küçük kemal]]></category>
		<category><![CDATA[Mustafa Kemal]]></category>
		<category><![CDATA[Mustafa Kemal'den Küçük Kemal'e]]></category>
		<category><![CDATA[Mustafa Kemal’in…]]></category>
		<category><![CDATA[Nezihe Araz]]></category>
		<category><![CDATA[s. 17.]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kemalataturk.net/?p=2101</guid>

					<description><![CDATA[Eski soyadımızla, Bulgurlu ailesine ait köşkün, bütün Ankaralılar adına Mustafa Kemal’e armağan edildiği söylenir. Annem, ablalarım, küçük ağabeyim&#8230;]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Eski soyadımızla, Bulgurlu ailesine ait köşkün, bütün Ankaralılar adına<br />
Mustafa Kemal’e armağan edildiği söylenir.<br />
Annem, ablalarım, küçük ağabeyim ve işçilerin köşkü temizledikleri bir<br />
ikindi vakti Mustafa Kemal ansızın, oturacağı yeri görmeye geliyor. Evdeki<br />
herkes şaşkınlıktan, sevinçten perişan. “Çocuklar” diyor Mustafa Kemal,<br />
“Benim karnım aç.” Herkes öğle yemeğini yemiş. Bir iki yumurtadan başka<br />
bir şey yok. Ona acele yağda yumurta pişiriyorlar. Bir ara Mustafa Kemal’in<br />
gözü, küçük ağabeyime ilişiyor.<br />
Aralarında şu konuşma geçiyor:<br />
&#8211; Adın ne senin?<br />
&#8211; Mustafa Kemal.<br />
&#8211; Bu kimin adı?<br />
&#8211; Senin.<br />
&#8211; Büyüyünce sen ne olacaksın?<br />
&#8211; Paşa olacağım.<br />
&#8211; Nasıl olursun? Belinde kılıç bile yok!<br />
&#8211; Öyleyse sen ver.<br />
Ve ertesi günü, Mustafa Kemal’den küçük Kemal’e istediği kılıç gönderiliyor.</p>
<p>&nbsp;</p>
<blockquote><p>Nezihe Araz, Mustafa Kemal’in…, s. 17.</p></blockquote>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
