Kemal Arıburnu – Atatürk Sitesi

Atatürk, Kendisine Suikast Yapacak Adamla Karşı Karşıya

Barış Çetin — Tue, 12 May 2020 18:45:04 +0000

İnsanların başına gelen felâketlerin başlıca nedeni, aklın dışlanıp,
duygulara esir olunmasıdır. Çünkü, duygularıyla hareket edenlerin hata
yapma payları daima yüksek olmuştur. Bu gerçeği de başlarına felâket
geldiğinde anlarlar. Oysa düşünen, neden ve niçin diye sorgulayan insanların
olacakları önceden görme şansları oldukça yüksektir. Geriye dönüp geçmiş yaşamımızı sorguladığımızda hepimizin, “ Keşke duygularımla hareket edip
de şu hataları yapmasaydım.” diyebileceğimiz pek çok olay vardır.
İnsanın duygu yüklü olması, akılla beslendiği sürece güzeldir. Akıl
desteğinden yoksun duygu, rotasız mermi gibidir. Hedefinin ne olduğu, ne
zaman ne ile sonuçlanacağı bilinemez. Daha az hata ancak bencillik ve
önyargının yerini akıl, sağduyu ve mantığa bırakmasıyla mümkündür.

ATATÜRK’e yönelik suikastin girişimcilerinin tavrını konu alan aşağıdaki
anekdotta da bu gerçeğin altı çizilmektedir:
İzmir’de hazırlanan o alçakça suikastin ortaya çıkarılmasından sonra,
bir gün bize ATATÜRK şu olayı anlatmıştı: ”Ziya Hurşit’in beni öldürmek için
görevlendirdiği iki zavallı vardı. Sorguları yapıldıktan sonra bunlardan birisini
yanıma çağırdım. Odada kimse yoktu. Kendisine sordum:
-Sen Mustafa Kemal’i öldürecekmişsin, öyle mi?
-Evet! dedi.
Ben gene sordum:
-Mustafa Kemal, ne yapmış ki onu öldürecektin?
-Fena bir adammış da… Memlekete çok fenalık yapmış!… Sonra, bize
onu öldürmek için para da vereceklerdi!…
-Sen Mustafa Kemal’i tanıyor musun?
-Hayır!
-O hâlde, tanımadığın bir adamı, nasıl öldürecektin?…
-Geçerken işaret edecekler, “Mustafa Kemal, işte budur!” diyeceklerdi.
Biz de öldürecektik.
O zaman cebimden tabancamı çıkararak kendisine uzattım:
-Mustafa Kemal benim!… Haydi, al eline tabancayı… Öldür!… dedim.
Adam, benden bu yanıtı alınca, yıldırımla vurulmuş gibi oldu. Bir
müddet şaşkın yüzüme baktıktan sonra, diz üstü kapanarak hüngür hüngür
ağlamaya başladı.

Yahya Galip Kargı

Arıburnu; Atatürk, Anekdotlar-Anılar, s. 30-31

Mithat Cemal Kuntay

Nurettin Demiral — Tue, 12 May 2020 18:08:22 +0000

NEDEN ATATÜRK

İsimler; bireylerin kimlikleri olmanın yanında onların hangi ulusa
mensup olduğunu da yansıtan bir işleve sahiptirler. Bu nedenle ulusların
geleceğe uzanan boyutunda çok önemlidirler. Geçmişte eserleriyle uygarlık
tarihine büyük katkılar sağlamış birçok Türk bilim adamı, Arap ismi
taşıdıklarından dünya onları Arap olarak tanımaktadır. Dolayısıyla onların
uygarlığa yapmış oldukları katkıları başkaları sahiplenmiştir. Türk’ü ise ilim
irfan bilmezlikle suçlayıp “barbar” gibi haksız yakıştırmalarla tanımlamışlardır.
Türk araştırmacılar bugün onların Türk olduklarını ispat etmekle meşguller. Bu
tarihsel ve hayatî yanılgıyı ve yanlışı düzeltme ihtiyacını hisseden Mustafa
Kemal, işe kendi ismini değiştirip ATATÜRK adını alarak başlamıştır.
Aşağıdaki anekdot buna güzel bir örnektir:
Demin bir sözü yanlış söyledim, Gazi’yi, Büyük Millet Meclisi, kanunla
“ATATÜRK” yaptı, dedim. Bu söz eksiktir. O, kendini “ATATÜRK” yaptı.
Kanun, bu gerceği kabul etti. O günlerde, soyadı kanunu çıkacaktı. Bir akşam
yemeğinde,Gazi, “ATATÜRK” adını alacağım, dedi. İtiraz ettiler:
-Memleket, dünya, tarih “Gazi Mustafa Kemal”i tanıyor. Ona nasıl
dokunulur.
ATATÜRK şöyle yanıtladı:
-En tanınmış Türkler, yabancı isimler taşıyorlar. İbni Sina gibi, Elbiruni
gibi… Bu yabancı isimlerin karşısında, bunların Türk olduklarını kanıtlamamız
gerekiyor ve kanıtlamak için de uğraşıp duruyoruz. Buna son vereceğim ve bu
işe kendi adımla başlıyorum!
Ve Gazi Mustafa Kemal o gece ATATÜRK’tü. Ertesi gün kanun bu değişikliği
onayladı. Onun kanuna bu kadar nazı geçerdi.

Mithat Cemal Kuntay

Kemal Arıburnu, Atatürk’ten Anılar, İstanbul, 1969, s. 60

Salih Bozok Anlatıyor…

Nurettin Demiral — Sun, 04 Aug 2019 10:41:30 +0000

Bir gün Çankaya civarında bir köylü evine gitmiştik. Girdiğimiz kulübede ihtiyar bir köylü ile karısı oturuyordu. Bize ikram ettikleri kahveleri içerken Atatürk köylü ile konuşmamı söyledi. Ben bu emre itaat
ederek ak sakallı köylüye ilk aklıma geleni sordum:
– Sen Gaziyi tanır mısın?
İhtiyar beni saçma bir soru sormuşum gibi baştan ayağı süzerek:
– Gaziyi tanımayan var mı ki? Dedi ve ilave etti:
– Her hafta Hacı Bayram Camiinde Cuma namazı kılarmış. Ta göbeğine
kadar sakalları varmış. Melek gibi nurlu yüzlü, peygamber gibi mübarek bir ihtiyarmış!
Gülmemi zor tutarak Atatürk’ün tamamen tıraşlı ve genç yüzüne baktım.
O, kaşlarını kaldırarak kendini tanıtmamamı emretti. Dışarı çıktığımız
zaman da güldü ve :
– Varsın, o öyle bilsin. Hakikati öğrenmek belki biçarenin hayalini
yıkar. Onun hayalindeki şirin sakallıyı öldürüp de sevgisini kaybetmenin ne anlamı var?

Kemal Arıburnu, Atatürk (Muhtelif Cepheleriyle), Ankara: 1953 s. 14.

Sana Hiç Kimse Benzemez Ki!

Nurettin Demiral — Sat, 03 Aug 2019 15:17:32 +0000

İlk cumhurbaşkanı seçildiği sıralarda.
Bir sabah Çankaya sırtlarında beraberce gezmeğe çıkmıştık. Gazi yanımıza
sokulan bir çocuğu yakaladı. Çelik bakışlarıyla gözlerini onun yüzüne dikip
gülümseyerek sordu:
– Adın ne senin bakayım?
– Cemil
– Çankaya’da mı oturuyorsun?
– Yok. Ayrancıda.
– Mektebe gidiyor musun?
Çocuk başını hızla öne doğru eğdi.
– E… Ne okuyorsun mektepte
– Her bir şey okuyoruz.
– Peki ben kimim Cemil?
– Sen Gazi Paşasın.
Ata gülümsedi:
– Olmadı Cemil, ben Gazi Paşa değilim. Beni benzettin sen.
– Yok benzetmedim, iyi biliyorum sen Gazi Paşasın.
– Nerden biliyorsun?
Çocuk kendinden emin bir tavırla:
– Çünkü sana hiç kimse benzemez…
Çelik gözler bulutlandı. O eşsiz kafanın içinden kim bilir ne düşünceler
geçti o anda:
– Cemil sen büyüdüğün zaman ne olacaksın?
Cevap ufacık ağızdan tereddütsüz çıktı.
– Asker olacağım.
– Asker olup da ne yapacaksın?
– Düşman bu topraklara bir daha basacak olursa, onu buradan kovacağım.
Gazi bir şey demedi. Küçük Cemil’i kollarından tuttu, kaldırdı ve alnına sıcacık bir öpücük kondurdu.
Sonra onu iade edip de yoluna devam ederken bize döndü. Başlangıcı kendi
zihninde kalan cümleyi bize hitap ederek tamamladı:
– Evet… Öyledir. Milletin bağrından temiz bir nesil yetişiyor. Bu eseri
ona bırakacağım ve gözüm arkada kalmayacak.

Ercüment Ekrem Talû

Kemal Arıburnu, Atatürk (Muhtelif Cepheleriyle), Ankara: 1953, s. 12.