Bundan kaç yıl önceydi bilmiyorum, Mustafa Kemal Paşa ile beraber Gül Cemal Vapuru’nda verilen bir baloda bulunuyorduk. Ekselans’ın bana karşı büyük bir ilgisi vardı. Bir aralık dalmış, yere bakıyordum. Birdenbire:

“Madam” , dedi. “Aşka tutulmuş bir kadın gibi ne düşünüyorsunuz öyle derin derin?” Bense o zaman nereden hatırıma esti bilmiyorum, anlaşılan dilimin ucuna gelmiş olacak ki, düşünmeden hemen cevabını verdim:

“Paşam”, dedim. “Başbakanınızın dudaklarından eksik olmayan şu neşeli, sempatik gülüşlerine hayranım. O kadar güzel erkek gülüşü ile gülüyor ki!” Atatürk:

“Başbakanımın gülüşlerine hayran olmuşsunuz, benim de belki dansımdan hoşlanırsınız. Madam müsaade ederseniz bu valsi beraber yapalım.” dedi. Kalktık ve dönmeye başladık. Ben o zaman gençtim. Belki biraz da şımartılmış bir kadındım. Nereden içime o heves doğdu bilmiyorum, başladım dansta Paşa’yı ben idare etmeye. Bir kez baktı, ses çıkarmadı. Bir daha baktı, yine ses çıkarmadı. Nihayet üçüncüsünde birdenbire durdu. Hiddetli değil, fakat gözlerini ciddiyetle bana çevirdi:

“Madam, bir erkekle bir kadın yan yana durdukları zaman, yönetmeyi erkeğe bırakmak en doğru davranıştır.” Çocukluk işte. Ben büyük bir cesaretle şöyle bir karşılık verdim:

“Müsaade edin de Paşam, ne olur bir kez de ben sizi idare edeyim.” dedim. Kızmadı. Aksine gülmeye başladı.

“Bir memleket idare edeni, bir kadın idare etmeye kalkarsa, o memleket batar. İyisi mi gelin biz yerimize oturalım sizinle.” dedi ve beni elimden tutup getirerek yanındaki koltuğa oturttu.

Anılarla Atatürk, İstanbul Görsel Yapım Prodüksiyon