Banoğlu – Atatürk Sitesi

Musikinin Haysiyeti

Nurettin Demiral — Sun, 23 Aug 2020 10:45:10 +0000

Biz, çok defa, bu musikinin tam haysiyetini bulamıyoruz. İşte bu dinlediğimiz, hakiki Türk musikisidir ve hiç şüphesiz, yüksek bir medeniyetin musikisidir. Bu musikiyi, bütün dünyanın anlaması lâzımdır. Fakat, onu bütün dünyaya anlatabilmek için, bizim milletçe, bugünkü medenî dünyanın seviyesine yükselmemiz lâzımdır.

(Mesut Cemil Anlatıyor: Nükte, Fıkra ve Çizgilerle Atatürk II, 1954, Der : N.A. Banoğlu, s. 52)

İnkılabımız Yenidir

Nurettin Demiral — Wed, 15 Jul 2020 14:20:35 +0000

İnkılâbımız henüz yenidir. Dedikleri gibi kökleşip benimsendiği hakkındaki kanaatlerimiz ancak ilerde karşılaşacağımız hâdiselerle gerçekleşecek ve sağlamlaşacaktır. Fakat, şimdi şuna emin olmalısınız ki, bugün başına şapka giyen, sakalını bıyığını traş eden, skomin ve frakla toplum hayatımızda yer alanlarımızın çoğunun kafalarının içindeki zihniyet, hâlâ sarıklı ve sakallıdır.

1927 (Tevfik Noyan Anlatıyor, Nükte, Fıkra ve Çizgilerle Atatürk III, Der. : N.A. Banoğlu, s. 87)

Millet Adamıydı

Barış Çetin — Fri, 29 May 2020 09:16:00 +0000

Türk halkı; geçmişte kendi yönetici ve aydınlarınca ihmal edilmesine, horlanmasına, cehalet ve yoksulluğa mahkûm edilmesine karşın vatanına olan sevgisini hiç yitirmemiştir. Yurdu ve milleti söz konusu olduğunda, kendisine yapılmış olan haksızlıkları ve olumsuzlukları bir tarafa bırakarak vatan uğrunda ölmeyi şereflerin en yücesi saymıştır.19 Mayıs 1919’da Kurtuluş Mücadelesi’ni başlatmak üzere Anadolu’ya ayak basan ATATÜRK’ün elindeki en büyük güç kaynağı Türk ulusunun bu özelliğiydi.

Türk ulusunun bu seçkin özelliklerinin tamamı ATATÜRK’te de mevcuttu. Onun yaşama isteği öncelikle çok sevdiği ulusuna hizmet etmek arzusundan doğuyordu. Bu uğurda canı dahi her şeyini vermekten asla çekinmeyeceğini düşünce ve eylemleriyle her zaman göstermiştir. Aşağıdaki anekdot Türk ulusu ve bu ulusun bir ferdi olmaktan her zaman gurur duymuş olan ATATÜRK’ün vatan sevgisini yansıtması açısından güzel bir örnektir:

ATATÜRK Millî Mücadele’nin buhranlı günlerinde, Ankara civarında yaptığı bir gezintiden dönerken, yolda sarıklı bir hocaya rast gelmişti. Konuşurken, üstlerinden geçen uçağı göstererek sordu:

-Hocam, bu uçak nasıl uçuyor?

-Ne bileyim ben?… Öğretmediler ki bize…

-Peki, sen ne bilirsin?

-Ne mi bilirim? Bu uçağa bin dersin, binerim; oradan kendini aşağı at, dersin, atarım… İşte ben bunu bilirim ama, bunu da senden öğrendim, Paşam!

Mustafa Kemal, bu söz üzerine, yaşaran gözlerini hocadan ayırmadan:

– Var ol hoca!.. Ama, şunu da bil ki, ben de senin gibiyim… Ben de, milletin hiçbir arzusunu, hiçbir istediğini, hayatım pahasına da olsa, yapmamazlık edemem!… diyebilmişti.

Banoğlu; s. 73-74.

Aradaki Fark

Nurettin Demiral — Tue, 12 May 2020 18:31:04 +0000

ATATÜRK’ü, Bağımsızlık Savaşını başlatması için Anadolu’ya
Vahdettin’in gönderdiğini iddia eden saltanat ve hilâfet özlemcisi kimi çevreler,
tarihsel gerçekleri pervasızca çarpıtmaktadır. Bu çevrelerin iddialarına
gösterdikleri kanıt, ATATÜRK’le Vahdettin arasında sarayda geçen “Paşa
isterseniz devleti kurtarabilirsiniz.” şeklindeki bir konuşmadır. Konuşmada
geçen bu sözün kurtuluş savaşını başlatmak için söylendiğini savunan bu
çevreler, nedense Sevr Antlaşması’nı kabul edenin, Kurtuluş Savaşı’nı isyan
hareketi olarak görenin ve Mustafa Kemal Paşanın idam fermanını onaylayanın
aynı padişah olduğunu bir türlü görmek istemezler. Bu tür yaklaşım biçimleri
olsa olsa bir gafletin sonucudur.
Vahdettin, “Paşa isterseniz devleti kurtarabilirsiniz.” ifadesini kullanırken
Mustafa Kemal Paşadan beklentisi şudur: “İtilâf devletlerinin emir ve
isteklerinin yerine getirilmesini sağla, Anadolu’da olası işgallere karşı ortaya
çıkabilecek direnişi engelle.” Padişah, bunların yapılması durumunda İtilâf
devletlerinin Anadolu’da kalıcı olmayacaklarına ve bir süre sonra çekip

gideceklerine inanıyordu. Yani, kurtuluşu teslimiyette görüyor ve silâhlı bir
mücadeleyi asla düşünmüyordu. Asıl korkusu silâhlı mücadeleye
başvurulacak olursa tahtın da elden gideceği endişesiydi. Kurtuluş Savaşı’nı
isyan hareketi olarak görmesinin nedeni de buydu. Milletine ve kendine güveni
olmayan Padişahtan farklı bir tavır da beklenemezdi. Aşağıdaki anekdotta da
bu gerçeğin altı çizilmektedir:
Anadolu’ya geçmek için hazırlıklarını tamamlayan ATATÜRK, Yıldız
Sarayı’na gitti. Son Osmanlı Padişahı Vahdettin, onu çok küçük bir odada
kabul etti. Hemen hemen diz dize oturdular.
Padişahın sağında mini bir masa üzerinde güzel ciltlenmiş kalınca bir
kitap, bir Osmanlı tarihi vardı. Pencereden Boğaz, Boğaz’ın mavi sularında
birbirine paralel dizilmiş ve toplarını saraya çevirmiş olan düşman savaş
gemileri görünüyordu.
Padişah ona dedi ki:
-Paşa, devletimize çok hizmet ettin; bunların hepsi artık bu kitaba
geçmiştir!
Elini Osmanlı Tarihi’ne koydu, bastı ve ilâve etti:
-Tarihe geçti!…
Sonra dedi ki:
-Bunları unutunuz. Asıl bundan sonra yapacağınız hizmet şimdiye
kadar yaptıklarınızdan mühim olacaktır. Paşa, isterseniz devleti
kurtarabilirsiniz!
ATATÜRK yanıtladı:
-Bu yolda elimden geleni yapacağıma emin olmanızı rica ederim.
Vahdettin:
-Muvaffak olunuz! diyerek ayağa kalktı.
Ziyaret sona ermişti.
Padişah, ondan düşmanların arzularını yerine getirmesini bekliyordu;
elinde hiçbir kuvvet kalmamış olan devletin ancak böyle, düşmanların hoşuna
giderek kurtulacağını sanıyordu. Bilmiyordu ki, kuzuyu yemeğe karar vermiş
olan kurt için bahane bulmak gayet kolaydır.

ATATÜRK de devleti kurtarmak istiyordu; fakat düşmanlara yaranmakla
değil, milletin bitmez tükenmez hürriyet ve istiklâl aşkını, cesaret ve fedakârlık
duygularını harekete geçirerek…
İşte Türk milletini anlamamış bir adamla, anlamış adamın arasındaki
fark…

Banoğlu; s. 86-87.

Ya Kabiliyetsiz Bir Milletin Başında Olsaydım?

Nurettin Demiral — Tue, 12 May 2020 18:15:57 +0000

Tarihsel geçmişinde ufku açık ve uygarlığa katkı yapmış olan Türk
ulusu; Cumhuriyet öncesindeki üç yüz yıllık dönemde uygarlık yarışının
gerisinde kalmıştır. Çalışkanlığı, özverisi ve hoşgörüsü ile hiç hak etmediği bir
konuma gelmesinin temel nedeni; uygarlığa yönelik yeteneklerinin
körelmesine neden olan çağ dışı geleneklerin, anlayışların, hurafelerin varlığı
ve bunu çıkarlarının gereği olarak sürekli besleyen uygarlık düşmanı tutucu ve
gericilerin faaliyetleridir. Halkın cehaletinden beslenen karanlık düşünce
sahiplerinin ıslah edilmesi durumunda, Türk’ün bilim, teknoloji ve sanata ilişkin
yeteneklerinin uygarlığa ışık tutacağını Cumhuriyet gençliği göstermiştir.
Türk’ün yüksek zekâsına ve yeteneklerine en fazla inanan insanların
başında şüphesiz ATATÜRK gelir. Her türlü olumsuzluğun Türk’ün üzerine
geldiği işgal yıllarında ulusun önderliğini üstlenmede bir an bile tereddüt
etmemiş olması bunun göstergesidir…Ona göre yapılması gereken en önemli
iş, Türk’ün uygarlık yeteneklerini tekrar açığa çıkaracak İnkılâpları bir an önce
gerçekleştirmekti. Bunu başka uluslara da örnek oluşturan bir başarıyla
gerçekleştirdi. İnkılâplarla birlikte düşünüşün ve düşüncenin önündeki engeller
kalkmış ve her Türk yurttaşının akıl gücünün önü açılmıştır. Aşağıdaki
anekdotATATÜRK’ün bu konudaki düşüncelerini yansıtmaktadır:
1937 yılında bir Eylül akşamı, on arkadaş iki sandala binerek Florya’da
geziyorlardı. Bir aralık deniz köşkünden bir sandalın kendilerine doğru
geldiğini fark ettiler. Herkes gürültüyü kesmişti. ATA’mızın gür, aynı zamanda
müşfik sesi duyuldu:
-Çocuklar, eğlentiniz çok hoşuma gitti. Aranızda bulunmayı arzu ettim.
Gençler bu ani ziyaretten son derece memnun ve heyecanlı, derhâl
ATA’nın bizzat kullandığı sandalı aralarına alırlar. Üç sandal mehtaba karşı
yol alırken ATA:
-Aferin çocuklar, Türk gençleri hem çalışmasını, hem eğlenmesini
bilmelidir. Memleket sizindir. Çalışın ve eğlenin, der.

Gençler hep bir ağızdan bütün millet gibi kendilerinin de minnettar
oldukları bu güzel vatanın güzelliklerinden onun sayesinde yararlandıklarını
tekrar tekrar söyleyince, ATATÜRK yine:
-Çocuklar, der, ben bu inkılâbı sizin babanızla, dayınızla, ananızla
velhasıl bütün vatandaşlarınızla yaptım. Bu sizin hakkınız. Ancak, görüyorum
ki, bana karşı güveniniz çok kuvvetli. Size bir soru soracağım: Kabiliyetsiz bir
milletin başında bulunsaydım, bu inkılâbı yapabilir miydim?…
İçlerinden Sadi adında biri atılır:
-ATA’m, der, siz kabiliyetsiz bir milletin başına gelemezdiniz. Çünkü,
kabiliyetsiz milletten böyle şef çıkmaz!…
ATA heyecanla ayağa kalkarak bu gencin elini sıkar ve:
-Bunu söylemenizi bekliyordum, der.

Banoğlu; s. 516-517.