babanız atatürk – Atatürk Sitesi

Tarih Nazlı Bir Peridir

Nurettin Demiral — Mon, 24 Aug 2020 09:50:51 +0000

Ankara ve İstanbul şehirlerinden birine “Atatürk” adı verilmesi için bir kanun teklifi hazırlığı üzerine söyledikleri:

Bir adın tarihte kalması ve ağızlarda söylenmesi için, şehirlerin temellerine sığınmak şart değildir. Tarih, zorlanmayı sevmeyen nazlı bir peridir; fikirleri tercih eder.

(Falih Rıfkı Atay, Babanız Atatürk, s. 135)

Önce Memleket

Nurettin Demiral — Mon, 05 Aug 2019 13:01:11 +0000

Köylü kadınlar cephane ve erzak taşıyor, köylerden kendi kıyafetleri
ile halk çocukları toplanıp ileri yollanıyor, harplerden arta kalan
kuvvetler komuta altına alınıyor, Sakarya cephesi kuruluyordu. Mustafa
Kemal durmadan gidip geliyordu. Askerlerini teftiş ederken atının bir ayağı
sürçerek kaburga kemiği kırıldı. Can acısı ile ayağa kalktı. Eli ile Eskişehir
tarafını göstererek ve Yunan Kralı Konstantin’e hitap ederek:
– Ya sen, ya ben! Dedi.
Kendisini Ankara’ya hastaneye gönderdiler. Kırık kemiğin ucu ciğerine dokunuyordu. Göğüs kafesini sardılar ve Çankaya’daki evine yatırdılar. Göğsü
bağlanırken:
– Allah Konstantin’e yardım ediyor! diye sızlanmıştı.
Kendisine uzun bir müddet istirahat etmesini söyleyen hekimlere:
– Hayır, benim hayatımın değil, memleketimin kurtarılması lazım,
demişti.

Atay, Babanız Atatürk…, s. 72-73.

Hiçbir Fikri Küçük Görmemek Lazım

Nurettin Demiral — Sun, 04 Aug 2019 13:41:05 +0000

Neşeli bulunduğu bir zamanı seçerek:
– Paşam… demiştim, şu danıştıklarının içinde bazen öyleleri var ki, şaşıyorum. Bunların düşüncelerine nasıl olsa, sonunda katılmayacaksın.
Kararını önceden vermiş olduğunda belli… O halde ne diye onları birer
birer çağırıp karşında söyletirsin?
Atatürk, yüzüme alaycı bir eda ile bakıp, şu cevabı vermişti:
– Bazen hiç umulmadık adamdan ben çok şeyler öğrenmişimdir; hiçbir
fikri küçük görmemek lazımdır. Sonuçta kendi fikrimi uygulayacak bile
olsam, herkesi ayrı ayrı dinlemekten zevk alırım.

Atay, Babanız Atatürk… a.g.e., s. 122

Köylü ile Gençlerin Kaynaşması

Nurettin Demiral — Sat, 03 Aug 2019 16:30:38 +0000

Atatürk, gençlerin de halk ile, köylülerle kaynaşmasını isterdi. Bir
gün bir gençler toplantısında sordu:
– Buraya en yakın köy ne kadar uzaklıktadır?
Cevap yok.
Bir daha sordu, içlerinden biri:
– Yirmi dakika efendim, dedi.
– Peki bu köyler ne haldedir? Bana anlatır mısınız? Şikâyetleri nelerdir,
bana söyler misiniz?
Sessizlik.
Sonunda başlarından biri:
– Efendim, köylere gitmek için otomobil ve araba ödeneği yok, deyince Atatürk:
– Menemen’deki isyancı şeyhlerin köy köy dolaşmak için tahsisatları
mı vardı? Dedi.

Atay, Babanız Atatürk…, s. 114

Atatürk Bizden Biridir!

Nurettin Demiral — Sat, 03 Aug 2019 16:27:55 +0000

Cumhuriyetin 12. yıl dönümü kutlamaları için bir çok afiş hazırlanmıştı:
“Atatürk Bizim En Büyüğümüzdür.”
“Atatürk Bu Milletin En Yükseğidir.”
“Türk Milleti asırlardan beri bağrından bir Mustafa Kemal çıkardı.” Gibi..
Afiş listesini gözden geçiren Atatürk, hepsinin üstünü çizdi ve şunu yazdı:
“ATATÜRK BİZDEN BİRİDİR!”

Falih Rıfkı Atay, Babanız Atatürk…, s. 115

Diyemezdi…

Nurettin Demiral — Sat, 03 Aug 2019 15:11:28 +0000

Konya 23 Mart 1923 Salı, Atatürk, Maliye Müfettişlerinden Muhtar
Bey’e anlatıyor.
– Hani ben Erzurum’da Ordu Müfettişliği nişanlarını yakamdan atarak
“Ferd-i Millet” kalmıştım ya! O zamana kadar emirlerimi dinleyen kumandan… (ismini söyleyecekken, söylemez) Ondan sonra dinlememeğe başlamasın mı? Makamına gittim:
– Paşa, paşa dedim, size o emirleri bu yakadaki yıldızlar vermiyor,
Mustafa Kemal veriyordu; O gene karşınızdadır. Yazınız! Yazdı.
Emir gideceği yere gitti. Fakat çıktıktan sonra aklıma gelmişti. Ya kumandan düğmeye basıpta;
– “Posta bunu dışarı çıkarınız” deseydi. (sesi gene heybetleşerek):
– Fakat diyemezdi, Muhtar! Karşısında Mustafa Kemal var! Diyemezdi…

İsmail Habip (Sevük), Atatürk İçin, İstanbul: Cumhuriyet Matbaası 1939

Ben Kimsenin Önünde Eğilmem!

Nurettin Demiral — Sat, 03 Aug 2019 14:49:46 +0000

Mustafa, şerefi üzerine titreyen onurlu bir çocuktu. Mahallesinde
sokak oyunlarını seyreder, fakat katılmazdı. O zamanki arkadaşlarının anlattığına göre bir gün komşu çocukları “birdirbir” oynuyorlarmış.
Kendisini de çağırmışlar:
– Gel sen de oyna demişler
Mustafa:
– Peki, demiş ve olduğu yerde ayakta durmuş.
Arkadaşları:
– Ama eğil de atlayalım, demişler.
Mustafa olmaz anlamında başını sallayarak:
– Ben kimsenin önünde eğilmem! Üstümden böyle atlayabilirseniz atlayın!

Falih Rıfkı Atay, Babanız Atatürk, İstanbul: Bateş Yay., 1980, s. 11.