Atatürk’ün Din Hakkında Fikri

Barış Çetin — Sun, 17 May 2020 20:09:58 +0000

ATATÜRK’ü dine karşı gibi gösterme çabasındaki gerici ve tutucu çevrelerin gerçek amacı, Türkiye Cumhuriyeti’nin lâik ve demokratik yapısını değiştirmektir. Her fırsatta dinin gerekli bir kurum olduğunu vurgulayan ATATÜRK dine değil dini kullanarak çıkar elde eden çevrelere karşı olmuştur. O, dinin Allah ile kul arasında bireysel bir sorun olduğunu, kimsenin bunu istismar etmeye hakkı olmadığını düşünürdü. Tüm uygulamalar ve yasal düzenlemeler de bu esasa uygun yapılmıştır. Aşağıdaki anekdot ATATÜRK’ün dine bakış açısını yansıtması açısından önemlidir:
…ATATÜRK’e Orman Çiftliği’nde baş başa kaldığımız bir gün, din hakkında ne düşündüğünü sordum. Bana dedi ki:
“Din vardır ve gereklidir. Temeli çok sağlam bir dinimiz var malzemesi iyi, fakat bina, uzun asırlardır ihmale uğramış. Harçlar döküldükçe, yeni harç yapıp binayı takviye etmek gereği hissedilmemiş. Aksine olarak, birçok yabancı unsur (tefsirler, hurafeler) binayı daha fazla hırpalamış. Bugün bu binaya dokunulmaz, tamir de edilmez. Ancak zamanla çatlaklar derinleşecek ve sağlam temeller üstünde yeni bir bina kurmak gereği doğacaktır.
Din bir vicdan meselesidir. Herkes, vicdanının emrine uymakta serbesttir. Biz dine saygı gösteririz, düşünüşe ve fikirlere karşı değiliz. Biz sadece, din, işlerini millet ve devlet işleriyle karıştırmamaya çalışıyor, kasıt ve eyleme dayanan gerici hareketlerden sakınıyoruz. Gericilere asla fırsat vermeyeceğiz.”

Asaf İlbay

Banoğlu; s. 258-259.

Babamın Tarlası

Nurettin Demiral — Sat, 09 Nov 2019 09:58:05 +0000

Bir gün bir köyü Atatürk’ün orman çiftliği hudutları içindeki bir tarlayı, kendi tarlasıymış gibi sürüyordu. Onu gördüler. İhtar ettiler, dinletemediler. Bunun üzerine Atatürk’e söyledir. Atatürk teftişe çıktığı zaman o tarafa gitti. Yanındakiler toprağı sürmekte olan köylüyü göstererek:

“İşte budur!” dediler. Atatürk yavaş yavaş ona doğru yürüdü. Yaklaşınca sordu:

“Burada ne yapıyorsun?” Köylü gülümsüyordu. Son derece sevip saydığımız, fakat asla korkmadığımız bir insan karşısında nasıl durursak köylü de öyle duruyordu. Sakin bir sesle cevap verdi:

“Tarlayı sürüyorum.”

“İyi ama bu tarla senin midir?”

“Değildir.”

“Kimindir?”

“Atatürk’ündür!”

Köylü bu cevabı vermekle suçu kabul etmiş oluyordu. Bu itibarla dava kaybolmuş demekti. Atatürk, kendi toprağına tecavüz edildiği için değil, haksızlık edildiği için sertlendi ve sordu:

“İyi ama sen başkasının toprağının ona sorulmadan ve izin alınmadan sürülüp ekilmeyeceğini bilmiyor musun?” Köylü hiç telaş etmiyordu. Aynı sükûnetle dedi ki:

“Biliyorum, fakat benim bu tarlayı sürüp ekmeye hakkım vardır!” Atatürk’ün kaşları çatıldı ve büyük bir merak ve hayretle ona sordu:

“Bu hakkı nereden alıyorsun?”

“Çok basit.. Atatürk bizim babamız değil mi? İnsan babasının tarlasını sürüp ekerse kabahat mi işlemiş olur?” Atatürk’ün yüzünde takdir ve sevgi duygularının en coşkununu anlatan engin bir gülümseme oldu, köylünün sırtını okşadı ve:

“Haklısın.” diyerek uzaklaştı.

Anılarla Atatürk, İstanbul Görsel Yapım Prodüksiyon

atatürk orman çiftliği – Atatürk Sitesi

Atatürk’ün Din Hakkında Fikri

Babamın Tarlası