etmek adına bu duygunun kullanılmasının, sevgiyi ve dostluğu kirlettiğine inanırdı. O, önderliğini kişilerin özel sorunlarını çözme noktasında değil, tüm halkın sorunlarını çözme noktasında adına yaraşır bir tarzda kullanmıştır. Doğru, ahlakî ve insanî olan anlayış da budur. ATATÜRK’ün çıkara dayanmayan dostluğa verdiği değeri yansıtması bakımından aşağıdaki anekdot ilginç bir örnektir:
Yıl: 1938, Bursa
ATATÜRK fabrikadan çıkar. Kapıda önlerinde merinos koyunları duran bir kalabalık beklemektedir. Bunlar merinos yetiştiricileri…
Aralarında M.Kemal Paşanın? Güllüce köyü muhtarı Pepe Ali de bulunuyormuş. Şahit olduğumuz olayı aynen anlatıyorum:
Güllüceli Ali öne çıkıp ATATÜRK’e yaklaştı.
-ATA’m beni tanıdın mı? dedi. ATATÜRK hemen tanıyamadı. Fakat Pepe Ali ilâve etti:
-Ben senin beş yıl emir erliğini yapan Ali’yim, der demez, büyük ATA’nın gözleri parladı:
-Ali sen misin? dedi. Konuşma şöyle devam ediyordu:
-O, gençsin, dinçsin Ali!
-Sağ ol ATA’m. Anafartalar’da üç bölükle üç tümene ateş ettiğimiz, üç gün üç gece uykusuz beklediğimiz günleri hatırladın mı? Bu sözler, ATATÜRK’ün gözlerini yaşarttı. ATATÜRK Ali’nin sırtını okşadı ve:
-Ali, dedi. Yine bana eski günleri hatırlattın. Sağ ol, dinç kal Ali!
Ali atıldı:
-Sen de sağ ol Paşam. Her zaman emrindeyim.
-Sıkıntın var mı? Hayatından memnun musun?
-Hiçbir sıkıntım yok. Sen cumhurbaşkanı olduysan ben de Güllüce köyü muhtarı oldum.
Bu samimî ve candan konuşmaya tanık olanlar, emir erinin canlandırdığı anılar önünde ATATÜRK’ün heyecan duyduğunu gözleriyle görmüşlerdir.

İki ay sonra ATATÜRK’ten Güllüceli Pepe Ali’ye şimdi evinin duvarında asılı bulunan mektup geliyor. Mektupta ATATÜRK diyor ki:
Ali,
Beni karşıladığına memnun oldum. Bilhassa sana şunu anlatmak istiyorum. Şimdiye kadar gezdiğim yerlerde benimle çalışmış kime rastladıysam hepsiyle konuştum, hepsi benden menfaat ummuşlardı. Fakat yalnız sen ummadın ve ansızın kendini bana tanıttın. Köyünde çalış. 15 Mart’ta seni Ankara’da bekliyorum. Gözlerinden öperim.

Musa Ataş

Arıburnu; Atatürk’ten Anılar, s. 102-103.

“Bir dil yakalayın!” der; Mehmetçikler de ne yapıp yapıp karşı taraftan bir asker yakalar getirirlerdi. Bir gün getirilen dilden gerekli bilgiler alındıktan sonra Ata sorar:

“Peki, sen Yeni Zelandalısın madem, Türklerden ne kötülük gördün ki vuruşmak için kalkmış ta oralardan buraya gelmişsin?”

Yeni Zelandalının bunu sırf spor için yaptığını ve kendisini sportmen olduğunu övüngen bir tavırla söylemesi üzerine Ata:

“İyi ama sportmenliğin ne işe yaradı? Baksana, bir erimizin önüne düşmüş kuzu kuzu buraya getirilmişsin!” deyince tutsak şu karşılıkta bulunur:

“Sizin eriniz spor kurallarını çok kaba bir şekilde çiğneyince ben ne yapabilirdim? Sportmen olmayan hasımlarla karşılaşacağımı bilseydim hiç gelmezdim!”

Meğer Mehmetçik, Zelandalıyı en can alacak yerinden yakalayarak sıkıp bayıltmış, avını ayılıncaya dek sırtında taşımız, sonra da elini çekmeden Türk siperlerine değin sürmüştür. Ata bu öyküyü anlatır. Zelandalının sportmenlik anlayışına, Mehmetçiğin de kullandığı pratik (!) usule gülerdi.

Anılarla Atatürk, İstanbul Görsel Yapım Prodüksiyon

Falih Rıfkı Atay, Babanız Atatürk…, s. 38.

Çığır Dergisi, 1939, C. VII, sayı 74-75

Türk kaderinin sırrına erebilmiş olan bu deha, Türk’ün şanlı geçmişini mutlu geleceği ile bir bütün haline getirmiştir.

Hürriyet’in Atatürk ilâvesi, 10 Kasım 1953

Kılıcı Türk vatanının asil dâvalarının hizmetinde; yaptıkları zamanın Doğu ve Batı uluslarının kalplerine kadar sızan fikirlerin hizmetinde idi.

Bütün bir Asya ve Afrika O’nun yarattığı ve gerçekleştirdiği umutta kurtuluşunu aramaktadır.

İnkılap Gençliği, 1 Aralık 1952