31 Ağustos’da güneş Türklerin büyük zaferiyle doğmuştu.
Aynı günün sabahı Atatürk’le harp sahasını dolaşıyorduk. Etraf binlerce insan ve hayvan ölüleriyle adeta bir mahşer yerini hatırlatıyordu.

Büyük asker bu manzara karşısında çok rahatsız oldular ve “Bu feci manzara, bütün insanlık için utanç verici bir olaydı. Ama biz vatanımızı korumak için gerekli savunmamızı yaptık. Buna bizi zorladılar” demiş ve ölüler kaldırılıp gömülünceye kadar hiçbir yerli ve yabancı gazetecinin bölgeye sokulmamasını, kesin olarak emretmişlerdi.

“Bu feci manzarayı gören ecnebiler, yarın bizim için neler söylemezler” demişlerdi.

Bunun üzerine, Atatürk’ün emri tutulmuş ve ölüler gömülünceye kadar bölgeye hiçbir gazeteci ve fotoğrafçı sokulmamıştır. Böylece, o durum hiçbir gazetede resimlenmemiş ve fotoğrafla belgelenmemiştir. Hâlâ da o manzarayı gösteren bir resim yoktur.

Muzaffer Kılıç’tan
Atatürk’ten Hiç Yayınlanmamış Anılar, Yurdakul Yurdakul

26 Ağustos günü taaruzun gerçekleştirileceği zaman sabahleyin erkenden çadırları terk ettik.  Henüz hava karanlıktı, yolu görebilmek üzere önümüzden bir iki fenerli asker çıkardık. Vadi ile tepe arasında muntazam (düzenli) yol olmadığı için hayvanlara binmiştik. Kocatepe’ye ulaştığımız zaman şafak yeni sökmeye başlamıştı. Birinci ordu kumandanını orada bulduk. Saat dörde gelmişti, herkes büyük bir heyecanla dürbününe sarılarak mevzilerini izlemeye başlıyordu.

Mukarrer (kararlaştırılmış) saat hulûl etti (geldi), bir anda cehennemi bir ses bütün göğü titretti, toplarımız gürledi: “Taaruz başlamıştı.” Yarım saat süren topçu ateşinden sonra mitralyöz ve piyade tüfekleri işlemeye başladı. Bundan kıtaatımızın (askeri birliklerin) düşman mevzilerini ele geçirdiğini anladık. Pek az zaman sonra Kalecik Sivrisi kahraman askerlerimiz  tarafından işgal edildi, bunu takiben birtakım düşman mevzilerinin de işgal olunduğu bildirildi. Hepimiz birbirimizi tebrik ediyor ve başarımızın devamı için temennilerde bulunuyorduk.

Güneş biraz yükseldi. Kocatepe’de bulunanlar düşman tarafından görülebildi. Tam bu sırada düşmanın büyük çaplı toplarından birinin mermisi bizim bulunduğumuz tepenin altında patladı. Bu mermiyi ikincisi, üçüncüsü, dördüncüsü takip etti. Anladık ki düşman, oradan geçmekte olan hasta nakliyatına mahsus arabalarımızı hedef ittihaz ederek (kabul ederek) ateş açmaktadır. Düşmanın yaralarımıza karşı bu kışkırtıcı tecavüzleri devam etmekte iken, kahraman efradımız (askerlerimiz) da Tınaz ve Belen Tepelerindeki Yunan mevzilerine şiddetli hücumlarda bulunmakta idi.

Yine bu sırada 57’nci fırka (tümen) kumandanının karşısındaki tepeyi dediği saatte alamaması sebebiyle büyük bir üzüntüyle intihar ettiği telefonla bildiriliyordu (Albay Reşat Çiğiltepe). Akşama kadar devam eden taaruz nihayet başarımızla neticelenmiş, düşmanın birçok mühim noktaları elimize geçmişti. Akşam karanlığı etrafı sarınca, ufukta patlayan mermilerin çıkardığı alevler seçilmeye başladı. Geceliyin de taaruza devam edilmesi gerektiğinden muharebe sabaha kadara aralıksız sürdü.

Anılarla Atatürk, İstanbul Görsel Yapım Prodüksiyon